Altıncı ayın yaklaştığı günlerde pek çok evde aynı heyecan yaşanır: mama sandalyesi kurulur, minik kaşıklar alınır, ilk püre özenle hazırlanır. Sonra bebek o kaşığı eliyle iter, yüzünü buruşturur ve bütün hazırlık bir saniyede dağılır. Bu an hayal kırıklığı yaratabilir ama aslında son derece olağandır. Ek gıda, bir yemek yedirme görevinden çok bebeğin yeni tatlarla tanıştığı uzun bir keşif sürecidir.
Hazır Olduğunu Gösteren İşaretler
Ek gıdaya başlamak için takvimden çok bebeğin kendisine bakmak gerekir. Az destekle dik oturabilmesi, başını sabit tutabilmesi, sizin yemeğinize ilgiyle uzanması ve dilini dışarı itme refleksinin azalması hazır olduğuna dair önemli ipuçlarıdır. Genellikle altıncı ay civarında bu işaretler belirginleşir. Daha erken başlamak için acele etmek de gereksiz yere uzun beklemek de doğru değildir; emin olamadığınızda bebeğinizi izleyen hekim ve beslenme uzmanıyla konuşmak en iyisidir.
İlk Haftalarda Tabağa Neler Girer
İlk haftalarda amaç bebeği doyurmak değil, tanıştırmaktır. Anne sütü ya da formül mama hâlâ ana besin kaynağıdır. Ezilmiş sebzeler, yoğurt, iyi pişmiş kırmızı mercimek, demir açısından değerli olan et ve yumurta sarısı gibi besinler zamanla eklenebilir. Her yeni besini birkaç gün arayla tek tek denemek, olası bir hassasiyeti fark etmeyi kolaylaştırır. Bal bir yaşından önce verilmemeli, bebek yemeklerine tuz ve şeker eklenmemelidir. Evde pişen sebze çorbasından, tuz atılmadan önce bebeğe bir kase ayırmak pratik bir alışkanlık olur.
Kaşığı İten Bebek Ne Anlatıyor
Bebek kaşığı ittiğinde ya da ağzını sıkıca kapattığında bunu “sevmedi” diye okumak kolaydır. Oysa çoğu zaman yalnızca doymuştur, yorulmuştur ya da o tat ona henüz yabancıdır. Bir besinin kabul görmesi için onlarca kez sunulması gerekebilir. Bugün suratını buruşturduğu kabak püresini iki hafta sonra keyifle yiyebilir. Israr etmek, uçak oyunuyla ağzına sokuşturmak ya da her kaşığı alkışlamak yerine sakin kalıp ertesi gün tekrar sunmak, bebeğin kendi iştah sinyallerine güvenmeyi öğrenmesine yardım eder.
Püreden Parmak Yiyeceklerine
Pürüzsüz pürelerle başlayan yolculuk kısa sürede ezilmiş, ardından küçük parçalı yemeklere doğru ilerlemelidir. Pürede uzun süre kalan bebekler ilerleyen aylarda farklı dokuları kabul etmekte zorlanabilir. Yumuşak haşlanmış havuç çubukları, olgun muz dilimleri ve iyice pişmiş makarna, bebeğin kendi eliyle yemeyi denemesi için güzel fırsatlardır. Masa elbette kirlenecek, yere düşen yemekler olacak. Bu dağınıklık öğrenmenin bir parçası; mama sandalyesinin altına serilen eski bir örtü sinirleri epey rahatlatır.
Güvenlik ve Sabır Birlikte
Bebek yerken her zaman dik oturmalı ve yanında bir yetişkin bulunmalıdır. Bütün fındık, fıstık, çiğ havuç ya da bütün üzüm gibi boğulma riski taşıyan besinler uygun şekilde ezilmeden veya küçültülmeden verilmemelidir. Öğürme ile boğulmayı ayırt etmeyi öğrenmek ebeveynlere büyük güven verir; öğürme bebeğin kendini koruma refleksidir ve çoğu zaman sesli olur. Bu dönemde büyükler arasında farklı fikirler çıkabilir, herkesin söyleyecek bir sözü vardır. Bebeğinizin işaretlerini en iyi siz okursunuz; kendinize güvenmeyi unutmayın.